Życiorys

Doran Belmont przyszedł na świat 4 kwietnia 2483 roku Ery Pierwotnej na rodowej wyspie Belmontów na kontynencie Sitan jako syn legendarnego Magnataura. Jego wczesne dzieciństwo upłynęło spokojnie, jednak wkrótce został opuszczony przez ojca, który wyruszył na pielgrzymkę, by zapewnić przychylność losu swoim potomkom. Pozostając pod opieką matki, młody Doran, nękany przez rówieśników z powodu nieobecności ojca, przejawiał nieokiełznaną energię i buntowniczość.

Już w młodym wieku był kilkakrotnie sądzony za pobicia, kradzieże i rozboje, które tłumaczył chęcią zdobycia akceptacji wśród rówieśników. Podczas jednego z pobytów w więzieniu, pracując w kopalni soli, spotkał buntownika Isaaca Hydome’a, skazanego za wystąpienie przeciwko magnatom. Warto zaznaczyć, że ówczesny świat Sitan był niezmiernie trudny dla osób o najniższym statusie społecznym – byli oni bezlitośnie wykorzystywani przez magnaterię i surowo karani za najmniejsze przewinienia.

Zainspirowany postawą Isaaca, który zmarł w więzieniu, dziewiętnastoletni Doran po odbyciu kary postanowił zostać buntownikiem i przeciwstawić się panującemu porządkowi. Zamiast obrać drogę piractwa i plądrować statki, wybrał drogę polityczną, szczerze wierząc w słuszność swoich intencji. Jego charyzma była tak silna, że ludzie zaczęli podążać za nim niczym za prorokiem, co stanowiło zalążek kultu, który rozkwitnie na kontynencie Tanis.

Uważając się za wpływowego polityka cieszącego się poparciem ludu, wypowiedział wojnę magnaterii, staczając z nią liczne bitwy morskie i lądowe. Podczas jednej z potyczek został raniony włócznią, która przebiła jego udo, jednak po roku rekonwalescencji był w stanie wrócić do walki. Co więcej, uznał ową włócznię za magiczną, gdyż przeżył atak, i od tego czasu nieodłącznie posługiwał się tą bronią.

Przez kilka lat trwał impas, w którym żadna ze stron nie była w stanie przechylić szali zwycięstwa na swoją korzyść. W końcu, w roku 2510, Doran został zdradzony przez część załogi, przekupioną przez bogatą szlachtę. Pojmany i brutalnie torturowany, uniknął egzekucji jedynie dzięki powszechnemu oburzeniu społecznemu. Aby załagodzić sytuację, magnateria zdecydowała o wygnaniu go z Sitan.

W konsekwencji rok później Doran udał się na wygnanie, lecz okazało się, że podczas uwięzienia nadal knuł przeciwko swoim ciemiężcom. Zamiast planowanych czterech statków zdołał zgromadzić flotę rzekomo liczącą tysiąc galeonów, z których większość została skradziona z najważniejszych portów Sitan. Tak rozpoczął się exodus ludzi wiernych Doranowi.

Po trzydziestu dniach i nocach przeprawy przez Ocean Abysynii z pierwotnej floty tysiąca statków do wschodniego wybrzeża Tanis dotarło jedynie dwieście. Tam Doran założył pierwszą ludzką osadę, która po jego śmierci stała się stolicą Ziem Tetrudy i przyjęła jego imię.

Za pomocą skradzionych Zwierciadeł zdołał przetransportować niemal dodatkowych 200 tysięcy ludzi, całkowicie destabilizując ekonomię wysp Sitan, które pogrążyły się w olbrzymim chaosie. Doprowadziło to kilkanaście lat później do ujednolicenia i centralizacji władzy, dając początek Cesarstwu.

Przybycie Dorana, który postanowił zrezygnować ze swojego nazwiska rodowego, wraz z jego ludźmi, zapoczątkowało nową erę, zwaną po prostu I Erą w historii kontynentu Tanis. W dniu przybycia ludzi, kontynent zamieszkiwały magiczne rasy, które leczyły rany po niedawnym konflikcie bogów trwającym 51 lat, który uszczuplił populację całego kontynentu o ponad połowę. Zbyt wyczerpane długotrwałą wojną, magiczne rasy nie były w stanie skutecznie przeciwstawić się ludzkim wojownikom i po krótkich, lecz decydujących bitwach, oddały część ziem pod władanie Dorana i jego ludu.

Właśnie po tych sukcesach Doran zyskiwał coraz więcej zwolenników, budując jeszcze trwalsze fundamenty nowej wiary – kultu jednostki. Nie obyło się jednak bez buntów, gdyż znaczna część ludzi wolała pozostać przy swojej tradycyjnej wierze – mieszkańcy Sitan wierzyli w smoki i niechętnie przyjmowali nowy kult. W końcu, w roku 10 I Ery, doszło do rozłamu, kiedy to liczne grupy odłączyły się od Dorana i wyruszyły w głąb kontynentu. Część z nich kultywowała wiarę w smoki, a część, poznając wierzenia magicznych ras, zaczęła oddawać cześć bogom.

Rozproszenie sił sprawiło, że magiczne rasy ponownie zaatakowały ludzkie osady, wierząc, że dzięki przewadze liczebnej zdołają wypchnąć najeźdźców za ocean. Jednakże kluczowe potyczki, w tym dwie stoczone pod osadą Dorana, dzięki jego taktycznemu geniuszowi zakończyły się zwycięstwem ludzi, którzy odparli magiczne rasy i powiększyli swoje terytorium. W roku 15 podpisano pakt o wzajemnym szacunku, co umożliwiło wyznawcom kultu Dorana mieszanie się z magicznymi rasami. Sam kult, w wyniku pasma zwycięstw i rosnącego dobrobytu, rozrastał się do rozmiarów religii, osiągając punkt kulminacyjny w roku 25, kiedy to Doran został koronowany na króla podległych mu ziem.

Jego dziesięcioletnie panowanie charakteryzowało się sprawiedliwymi, choć surowymi rządami. Wielokrotnie wysyłał poselstwa w głąb kontynentu, by poznać kulturę obcych ras oraz kontrolować sąsiadów przed ewentualnym atakiem. To on sprawił, że przyszli obywatele Ziem Tetrudy byli postrzegani przez pozostałych mieszkańców Tanis jako ateiści, gdyż nie oddawali czci ani bogom, ani smokom. Dorańczycy, jak ich wówczas nazywano, stworzyli własną religię – Kult Jednostki Władzy, w której władca stawał się najważniejszą postacią w państwie.

Pod koniec swojego życia drugi z Belmontów mocno podupadł na zdrowiu. Dawne rany wojenne dały o sobie znać. Zmęczony i schorowany Król Doran nie był w stanie przezwyciężyć własnego charakteru i ego zbudowanego na kulcie swojej osoby, by przekazać władzę niezwykle ambitnemu synowi Asthasowi. Ten, za namową krewnych, zamordował ojca w jego komnacie zrzucając winę na niewinnych strażników, których następnie powiesił za zdradę. Tytułując się królem-bogiem, przyjął własne nazwisko Kemoy, stając się Asthanem Kemoyem.

Król Doran bez wątpienia był jedną z kluczowych postaci w uniwersum Qila Morte i rodziny Belmontów. To on poprowadził exodus i sprowadził ludzi na zamieszkały przez magiczne rasy kontynent Tanis. Zbudował silny ośrodek ludzkiej władzy, założył pierwsze osady i umocnił granice ludzkiego państwa. Był również twórcą kultu jednostki, pierwszym kapłanem i wielkim mistrzem ceremonii. Jego dziedzictwo przetrwało, ponieważ obywatele Ziem Tetrudy w większości kultywowali tę religię, nie modląc się do smoków bądź bogów jak inne nacje, które w późniejszych latach powstały na kontynencie Tanis.