Ezail Kemoy

Życiorys

Ezail Kemoy przyszedł na świat 9 września 27 roku I Ery w mieście, które później otrzymało nazwę Doran, jako najstarszy syn despotycznego króla Asthasa Kemoya. Miał czterech młodszych braci, którzy zginęli lata później z rozkazu własnego ojca, obawiającego się przepowiedni, wedle której jeden z synów miał go zamordować i przejąć władzę.

Od wczesnego dzieciństwa Ezail wyróżniał się łagodnością i koncyliacyjnym podejściem do poddanych, co wielokrotnie spotykało się z surowymi karami ze strony Asthasa, uważającego takie cechy za niegodne rodziny królewskiej. Gdy Ezail miał 10 lat, został zesłany na półroczne wygnanie do lasów północy, gdzie w odosobnieniu miał zahartować charakter. Przetrwał ten okres jedynie dzięki tajemnej pomocy satyrów, którzy w sekrecie czuwali nad chłopcem w niebezpiecznych ostępach kontynentu Tanis.

Po powrocie z wygnania, ojciec, zdumiony przetrwaniem dziedzica w tak trudnych warunkach, mianował go pierwszym katem królestwa, licząc na złamanie jego dobrotliwej natury. Ezail jednak konsekwentnie znajdował sposoby, by unikać uczestnictwa w – jak je postrzegał – krwawych spektaklach urządzanych na głównym rynku.

Pod koniec 43 roku I Ery, szesnastoletni wówczas Ezail, za namową swej matki Elith, zbiegł z pałacu tuż przed powrotem ojca z wyprawy wojennej. Elith, nękana proroczymi snami, przewidziała, że jej mąż zgładzi własnych synów. Pozostali bracia Ezaila, lekceważąc ostrzeżenia matki, przypłacili to życiem – Asthas, po spotkaniu z wiedźmą i usłyszeniu przepowiedni, rzeczywiście z zimną krwią wymordował wszystkich synów, obawiając się, że któryś z nich odbierze mu tron.

Tymczasem Ezail ponownie spotkał na swej drodze satyrów, którzy bezpiecznie i dyskretnie przeprowadzili go do plemion zachodnich, gdzie pobierał nauki od druidów. Tam też nawiązał kontakt z wampirami, a jeden z najpotężniejszych rodów – Acolite – stał się jego sojusznikiem, widząc w młodym księciu człowieka godnego zaufania, który mógłby zakończyć prześladowania magicznych ras przez ludzi z południowych regionów.

W wieku 20 lat Ezail trafił do wampirzej twierdzy w Nomadii, położonej u stóp góry Kumlun, gdzie spotkał samego smoka Thurana. Ten, dostrzegając niezwykłą łatwość młodzieńca w przyswajaniu wiedzy, osobiście szkolił go w sztukach magicznych. Dzięki swej szlachetnej naturze Ezail zyskał również przychylność bogini Tali Zorah, która ofiarowała mu jeden z katalizatorów wykutych przez krasnoludzkich mistrzów – Pierścień Shi’na, pozwalający właścicielowi stworzyć trzy własne kopie.

Ezail spędził w smoczej krainie blisko cztery lata, lecz gdy dotarły do niego wieści o egzekucji najlepszych generałów z rozkazu szalonego ojca, postanowił działać. Zgromadził ochotników z wampirzego klanu Acolite, powrócił do zachodnich plemion i wyruszył w kierunku królewskiego pałacu. W okresie od lutego do marca 51 roku I Ery stoczył kilka pomniejszych potyczek z królewskimi wojownikami, by 8 kwietnia tego samego roku uderzyć bezpośrednio na stolicę.

Bitwa była niezwykle wyrównana i trwała niemal sześć godzin, zanim siły Ezaila przełamały obronę królewskich żołnierzy. Następnie młody wódz przedarł się przez obrońców i dotarł do królewskiej komnaty, gdzie stoczył pojedynek ze swoim ojcem. Po pokonaniu tyrana walki ustały, a pozostali obrońcy złożyli broń na wieść o śmierci Asthasa.

Po koronacji Ezail również przyjął tytuł Kemoy, oznaczający w smoczym języku „Sprawiedliwy”. W przeciwieństwie do ojca, rządził łagodnie i sprawiedliwie. Choć nie zwrócił terenów podbitych za panowania Asthasa, wydał dekret gwarantujący równość wszystkim mieszkańcom królestwa, starając się naprawić krzywdy wyrządzone przez poprzedniego władcę.

Zgodnie z naukami smoków, rozpoczął intensywną rozbudowę miast i osad, a także odbudowę zniszczonej podczas bitwy stolicy. Za jego rządów powstała rozległa sieć dróg, umożliwiająca rozkwit handlu. Mimo że podczas pobytu w Nomadii przyjął smocze wierzenia, nie narzucał ich poddanym, uznając prawo każdego do wyboru własnej wiary. Kontynuował natomiast Kult Jednostki Władzy, zapoczątkowany przez swego dziadka, Króla Dorana.

Dążąc do utrwalenia dziedzictwa swego rodu, po ukończeniu przebudowy stolicy nazwał ją Doran, aby pamięć o pierwszym władcy nowych, ludzkich ziem na kontynencie Tanis przetrwała wieki. Jednocześnie zakładał liczne szkoły magiczne i przyjmował poselstwa od magicznych ras. Jednym z jego najbardziej zaufanych doradców był wampir Vim I Acolite, ojciec legendarnego Vima II.

Mimo stabilizacji, jaką wprowadził w królestwie, Ezail nie mógł cieszyć się pełnym spokojem, gdyż musiał regularnie stawiać czoła buntownikom wiernym Asthasowi. Stoczył bitwy pod Venturio na wschodnim wybrzeżu Tanis i bronił mieszkańców Creer, by ostatecznie w 79 roku I Ery podpisać ugodę w Continusie na zachodnim wybrzeżu królestwa, kończąc tym samym długoletnią, tlącą się wojnę z rebeliantami.

Nie wszyscy jednak przyjęli warunki porozumienia – najbardziej zagorzali zwolennicy Asthasa nie wybaczyli Ezailowi zabójstwa poprzedniego króla i zaplanowali zamach, który przeprowadzili 17 września 83 roku I Ery w mieście Roth. Podczas uroczystości w pałacu doży, grupa zamachowców wykorzystała zamieszanie i przeprowadziła samobójczy atak magiczny, w którym zginęli Ezail, jego żona i córka. Cudem ocalał jedynie syn władcy, Yorim Kemoy, który został trzecim królem z dynastii Kemoyów.

Ezail Kemoy pozostał w pamięci jako dobry i sprawiedliwy władca, który musiał mierzyć się z trudnym dziedzictwem tyranicznego ojca, odpowiedzialnego za śmierć czterech jego braci. Wykonując tytaniczną pracę, zjednoczył podzielony kraj, pozyskał sojusz wampirów i satyrów oraz otworzył królestwo na świat magicznych ras, wznawiając handel i przyjmując ambasadorów. Niestety, zginął z rąk lojalnych zwolenników swego ojca u szczytu swej władzy.

Po śmierci Ezaila, jego syn Yorim ustanowił dzień 17 września Dniem Żałoby, obchodzonym po dziś dzień jako święto upamiętniające wszystkich zmarłych.