Asthas Kemoy
Asthas Kemoy (ur. 12 grudnia 3 roku I Ery w późniejszym Doran, zm. 8 kwietnia 51 roku I Ery w Doran) – syn Króla Dorana, wyróżniający się niezwykłą sprawnością fizyczną, bezgraniczną ambicją i bezwzględną przebiegłością. Nie mogąc doczekać się objęcia władzy po podupadającym na zdrowiu ojcu, 8 listopada 35 roku I Ery zamordował króla w jego własnych komnatach. Przyjął przydomek „Kemoy”, oznaczający w smoczym języku „Sprawiedliwy”, zakładając tym samym nową dynastię królewską. Uznawany za pierwszego ludzkiego tyrana w historii kontynentu Tanis. Jego panowanie charakteryzowało się bezlitosną brutalnością, bezwzględną tyranią i nieustannymi podbojami. To za jego rządów przyszłe królestwo znane jako Ziemie Tetrudy osiągnęło swój pełny kształt. Podzielił los swojego ojca, ginąc z ręki własnego syna.
Życiorys
Asthas Kemoy przyszedł na świat 12 grudnia 3 roku I Ery w mieście, które później nazwano na cześć jego ojca, Króla Dorana. Od najmłodszych lat przejawiał fascynację sztuką wojenną. Posiadał wyjątkowy talent do walki, któremu towarzyszyła niepohamowana ambicja, podsycana życiem w cieniu ojca – twórcy Kultu Jednostki Władzy.
Jako nastolatek został wysłany przez ojca na odległe kresy królestwa, gdzie przyszły władca miał doskonalić umiejętności strategiczne i dyplomatyczne, szczególnie w obliczu narastających buntów ras magicznych i ludzi na zachodzie. Wbrew ojcowskim instrukcjom nakazującym pokojowe rozwiązanie konfliktów, Asthas brutalnie stłumił powstanie, organizując pokazowy proces, podczas którego publicznie stracił przywódców rebelii. Strach, jaki wzbudził wśród lokalnej społeczności, sprawił, że nikt nie odważył się powiadomić króla o metodach zastosowanych przez jego syna.
Widząc uległość mieszkańców wobec surowych kar, przyszły tyran doszedł do przekonania, że słabsze jednostki można kontrolować wyłącznie poprzez strach i przemoc. Przez kolejne cztery lata rządził żelazną ręką na zachodnich terenach, wysyłając ojcu sfałszowane raporty ze swoich osiągnięć. Pomijał w nich wyszukane tortury, które stosował wobec wszystkich uznanych za wrogów królestwa: z upodobaniem palił na stosach magiczne istoty, ludzi najchętniej wieszał, a żołnierzy oskarżonych o zdradę rzucał na pożarcie dzikim zwierzętom.
Był pierwszym z rodu Belmontów, który posługiwał się magicznym katalizatorem – jednoręcznym toporem Nefro, który po rzuceniu zawsze powracał do właściciela. Broń miała miedziane ostrze, gdyż artefakt umacniał swoją moc pochłaniając energię życiową umierających istot – zarówno ludzi, jak i stworzeń magicznych.
W wieku 27 lat, po niemal dekadzie nieobecności, Asthas powrócił do stolicy, słysząc o pogarszającym się zdrowiu ojca i spodziewając się rychłego przejęcia tronu. Nie mogąc jednak pogodzić się z niechęcią Króla Dorana do przekazania mu władzy, za namową krewnych i wiernego generała, Asthas ostatecznie zamordował swojego ojca i ogłosił się władcą, przyjmując przydomek Kemoy – Sprawiedliwy w smoczym języku – ponieważ za takiego się uważał.
Po objęciu tronu za wszelką cenę pragnął przyćmić dokonania ojca, rozpoczynając kampanię podboju okolicznych wiosek i plemion. Niejednokrotnie nakazywał wymordowanie całych osad, które stawiały zbyt silny opór. Jego błyskawiczna i bezlitosna kampania prowadziła do szybkiego poszerzania granic, jednak bez względu na wyczerpanie własnych wojsk, które częściowo zbuntowały się przeciwko władcy na stepach dzisiejszej Dragonii.
15 maja 43 roku I Ery doszło do bratobójczej bitwy, w której poległa ponad połowa zgromadzonych wojowników. Choć Asthas wyszedł z niej zwycięsko, jego przetrzebiona armia nie była w stanie kontynuować podbojów, co zmusiło go do wycofania się do stolicy przed końcem roku. To właśnie w drodze powrotnej, podczas prywatnego spotkania z nieznaną z imienia wiedźmą, usłyszał przepowiednię, że zginie z ręki własnego syna, tak jak sam zamordował swojego ojca.
Rozwścieczony król zabił wiedźmę na miejscu i po powrocie do Doran nakazał swojej gwardii wymordować wszystkich pięciu synów. Rozkaz wykonano bez wahania, jednak najstarszy syn, Ezail, zdołał uciec, udając się początkowo do plemion zachodnich, a następnie dołączając do wampirzego klanu Acolite.
Tymczasem Asthas kontynuował tyrańskie rządy, coraz bardziej uciskając poddanych. Liczne bunty tłumił z całą bezwzględnością, co paradoksalnie wzmacniało opozycję. Dodatkowo, w obawie przed zamachem ze strony najbliższych współpracowników, wydał dekret skazujący najważniejszych generałów na śmierć pod zarzutem zdrady i spiskowania.
Tę sytuację wykorzystał Ezail, który na początku kwietnia 51 roku I Ery, wraz z rebeliantami wspieranymi przez plemiona zachodu i wampiry z klanu Acolite, przypuścił atak na stolicę królestwa. Początkowa walka o miasto była zacięta, lecz gdy szala zwycięstwa przechyliła się na stronę powstańców, król w panice opuścił swoje oddziały, barykadując się w komnacie królewskiej. 8 kwietnia, w decydującym starciu, Ezail przebił się przez obronę zamku i pokonał ojca w tej samej komnacie, w której niegdyś Asthas zamordował własnego ojca, wypełniając tym samym przepowiednię wiedźmy.
Ezail również przyjął przydomek Kemoy, lecz w przeciwieństwie do ojca, uczynił to, by odkupić jego winy i zadośćuczynić wszystkim podbitym plemionom za cierpienia wyrządzone przez Asthasa.
Pomimo swej tyranii, Asthas Kemoy pozostaje znaczącą postacią we wczesnej historii Tanis. Odcisnął niezatarte piętno na mieszkańcach kontynentu, kładąc podwaliny pod pierwsze królestwo, znane później jako Ziemie Tetrudy. Był także pierwszym przedstawicielem rodu Belmontów na ziemiach Tanis, który posługiwał się magicznym katalizatorem.